بسی چند بگذشت و بودم خمُش /// خمُش بودنم به ز حرف چمُش
چه بسیار دیدم ستم، جور و غم /// حقایق بدیدم پس خواب و وهم
شبی قبل، یادم نیاید چه شب /// شبی سرد و خاموش یا پر طرب
سعادت نصیبم بشد ناگهان /// که بینم رخ شاهی اندر جهان
تماسی به همراه* من شد روا /// "کجایی ؟ بر محضرم رخ نما !"
شعف بر وجودم بشد مستلی /// مخاطب که بُد ؟ شاهِ شاهان علی
شفیعٌ مطاعٌ عظیمٌ علیمٌ /// قسیم و جسیم و نسیم و وسیم
اطاعت نمودم، برفتم که یار /// طلب کرد غلام و ندارد قرار
نگاهی به همدم**، نگاهی به شاه /// خسی وار و خندان برفتیم راه
برفتیم قلیان که نوشش کنیم /// به قول دگر "پول به دودش" کنیم
کشیدیم قلیان، بگفتیم طنز /// همه حرفِ شیرین، سخن های نغز
که ناگه بدیدم نگاهی عجیب /// درون دو چشم علیٌ نجیب
علی گفت ما را "ای همرهان! /// که تا کی بنازیم به زور و توان؟"
"بزن باده ی شادی اندر جهان /// که فردا خوریم حسرتِ این زمان"
از این روی برفتیم در کوهسار /// که شرحش بماند، بُود بسیار
چه زیبا علی نثر را نظم داد /// به آرایه آذید و آن وزن داد
بخوانید شرحش، نمازش دهید /// به سوگند خدا را خطابش دهید
"قسم ! این وقایع خدای مجید /// ز دیوانگان هیچ نباشد بعید !"
* همراه = موبایل
** همدم = شهاب
