من باب الدلیل الزدن بالکوه و البیابان فی صباح النزول الباران و التگرگ!!!

 

بسی روزگاران به ما سخت گشت --- کمان هفت ابرویمان گشت هشت

ز طراحی و OS و آمار احتمال --- نه کردیم حول و نه بردیم حال

شدم غرقه در افکار با مغز منگ --- توقع نبود کمیتش بود لنگ

به ناگه استاد بگشود در --- به تکریم برخاستم آسیمه سر

(به عالم نخوانم استاد جُز سروش --- که هر جمله‌اش کتابی پُرفروش)

مرا دید و خنده‌ای به رویم هدْیه داد --- همان خنده‌ام چاره‌ای ایده داد

به ناگه مخچه‌ام جرقّی نمود --- بسی فکر برخاست ز مغزم چو دود

یکی زان همه ابر کردم انتخاب --- ز افکار واهی نمودم اجتناب

به اُستادم نمودم چاره را پشنهاد^۱--- به پاس خنده‌ای کو مرا هدْیه داد

نامه را عنوان نمودم راستی: --- "ز سستی کژی آید و کاستی"

نوشتم استاد: "به کوه بیابان زنیم --- روح را جلای کلکچان^۲ زنیم" 

پرچم خود درآریم بر قله‌اش اهتزاز --- بدادم نامه‌ام پایان به تعظیم و نماز

 استاد عالم نامه‌ام در خلوت بخواند --- و دید آسمان را پر ز باران و باد

که نوبت به درس استقامت رسید --- قلم را به روح مسیحایی دمید

مرا مأمور فراخوانی مریدان نمود --- و خود جزوه^۳ استقامت کتابت نمود

من آن دم که دیدم تنفیذ او --- نگنجیدم به قالب٬ نمودم تعظیم او

پیامک‌ها دادم مریدان را با شتاب --- "کُلَک را پایه‌اید به فرمان عالی جناب؟"

به لحظه اجابت نمودم شهاب: --- "که من دیده‌ام رویای این را به خواب"

حمید اخلاقْ هم تیغ خود کرد تیز --- همان کو اسوه غیرت تیم^۴ نیز

امیر کلهری که کُلهر کُنیه داشت --- همه برنامه‌ها حضوری پایه داشت

و حامد که خسته عشق اُستاد بود --- کمان را بزه کرد و اِستاد زود

شَمردیم پنج به همراه اُستاد شش --- ابتدای آذر سال هشتاد و شش

سفر آغاز شد با یک جرعه آب --- سلامی به خورشید و هم آفتاب

توقف کردیم خسته بر ملجأ سیّمین --- بخوردیم چای و نان و سِرکنْگبین^۵

دگربار با فرمان اُستاد به پا خاستیم --- ز نیرو تمام روح و تن آراستیم

بداد اُستاد ما را درس اِستادگی --- و تمرین ایثار و مشق مردانگی

بسی حظّ بردیم ز الفاظ اُستادمان --- نباشد گوش مَحرم بر اسرارمان

چشم بگشودیم و قُلّه را دون یافتیم --- پرچم خود را از حجابش آختیم

بر چکاد قُلّه آن را برافراشتیم --- پرچمی کان را با پود جان بافتیم

                                       ***

بیانداختیم قدم بر مسیر بازگشت --- به ناگه آسمان تیره و شام گشت

ز هر سو تگرگ ببارید چو تیغ --- نبودی سپر ما را٬  پناه ای دریغ

فرمود اُستاد به شاگردان خویش --- "سپر صبر است بر هر چه نیش"

"به کارگیرید درس امروز را --- که شب شوید و آورد روز را"

"بجنگید و خدا را توکّل کُنید --- تگرگ و باد و باران تحمّل کنید"

"چو گردید پیروز میدان رزم --- برقصید و بنوشید و بگیرید بَزم"

همه یاران به نیرو به پاخاستند --- به پند استاد٬ قد برافراشتند

به نیرو دویدند به پهنای کوه --- کوه به تپه مانَد زیر پای گروه

همی سربلند از جنگ و جهاد --- برآوردند همه فریاد از نهاد 

"ستایش خدای واحد عدل و داد --- که استادی چنین ما را عرضه داد"    

------------------------------------------------------------------------------

۱) پشنهاد = پیشنهاد.

۲)کلکچان همان کلکچال امروزی است.

۳)در موزه اسناد علوم نسخه‌هایی از این تألیف استاد موجود است.

۴)تیم (Team) = گروه.

۵)سرکنگبین= سرکه انگبین= شیره انگور.